Liz

De z aan het eind verraadt waar Liz vandaan komt. Engelstaligen schrijven Elizabeth met een z in het midden, waar wij meestal een s gebruiken, en hun korte vorm hield die letter vast. Behind the Name noemt Liz dan ook een Engelse verkorting, en Wiktionary zet de naam tussen de koosnamen van Elizabeth. De Nederlandse Voornamenbank van het Meertens Instituut geeft de naam geen eigen uitleg, maar stuurt je met 'zie Elisabeth' meteen door naar de lange vorm.

Over wat die lange vorm betekent, lopen de bronnen iets uiteen. Hij gaat terug op het Hebreeuwse Elisjeba, opgebouwd uit 'El', God, en een woord voor een eed. Behind the Name en Wiktionary vertalen dat als 'mijn God is een eed'. Het Meertens Instituut houdt meer open: 'God heeft gezworen', 'God is mijn eed' of 'God is degene bij wie ik zweer'. De Bijbelse wortels staan wel vast: in het Oude Testament heet de vrouw van Aäron zo, in het Nieuwe de moeder van Johannes de Doper.

In Holland vond het Meertens Instituut Elisabeth al in 1204, en lange tijd was hier ook de vorm Elsabe of Elsebe gangbaar. Uit die ene naam groeide bij ons een hele familie: Lies, Liesbeth, Els, Ilse en Lize. Liz hoort bij de Engelse tak van diezelfde boom, met Lizzy, Lizzie en Eliza als naaste verwanten.

Inmiddels staat Liz hier ook op zichzelf. De Voornamenbank telde in 2022 4.131 vrouwen met Liz als officiële eerste naam en nog 576 met Liz als volgnaam, en de naam staat in de lijst van populaire meisjesnamen die de SVB publiceert. De uitspraak is kort, met de i van 'lip' en in het Engels een zoemende z aan het eind. Een Nederlandse mond maakt daar al gauw een s van, zoals 'lezen' overgaat in 'lees', en dan klinkt het als 'Lis'. De schrijfwijze verandert er niet door.

Eén lettergreep vraagt om een langere tweede naam, zoals Liz Johanna of Liz Rosalie. Bij een broertje of zusje werkt een andere eindklank vaak prettiger dan nog een s: Liz en Finn of Liz en Mila lopen lekkerder dan Liz en Tess. Op een geboorteposter staat die ene lettergreep groot in beeld, z en al.