Elin

Elin is in feite Helena in Noord-Europese kleren. In het middeleeuwse Zweden en Noorwegen sleten de Griekse en Latijnse vormen van die heiligennaam af tot iets korters dat beter in de eigen taal lag. Wiktionary noemt Elin een middeleeuwse volksvorm van Helena; in Zweden duikt hij op in de 14e eeuw, in Noorwegen staat een vroege vermelding rond 1300. Het is dus geen nieuwe verzinsel, maar een naam van zo'n zeven eeuwen oud. Behind the Name rekent Elin bovendien tot het Welsh, waar hij eveneens als vorm van Helen geldt.

Voor de betekenis moet je terug naar het Griekse Helene, en daar wordt het minder zeker. Behind the Name houdt het op 'waarschijnlijk' afgeleid van een woord voor 'fakkel'; een verband met selene, het Griekse woord voor de maan, wordt ook wel genoemd, maar geldt als minder waarschijnlijk. Echt vast staat het dus niet. De uitleg 'fakkel' is wel de gangbaarste, en die zie je dan ook het vaakst terug.

In Zweden is Elin een gewone, vertrouwde naam: volgens Wiktionary droegen er eind 2010 zo'n 58.600 vrouwen. In Nederland is hij al lang geen vreemde meer. De Nederlandse Voornamenbank van het Meertens Instituut telde in 2022 ruim 5.700 vrouwen en meisjes met Elin als eerste naam, en hij staat ook op de SVB-lijst van populaire meisjesnamen. Je zegt hem gewoon op z'n Nederlands: EE-lin, met de klemtoon vooraan. Let op: Eline, met een e aan het eind, is een aparte variant met drie lettergrepen.

Elin is kort en zacht, dus een tweede naam met wat meer gewicht maakt het af: Elin Margaretha, Elin Johanna of Elin Sophie. Wil je de Scandinavische draad doortrekken bij broers en zussen, dan passen Liv, Ida, Jens of Sven er mooi naast.