Nora

Nora heeft geen eigen woordbetekenis: het is een afgekorte vorm van langere namen. Welke dat zijn, verschilt per bron. Het Engelse Wiktionary en de namendatabank Behind the Name noemen allebei Eleonora (in het Engels Eleanor) en Honora. Voor het Nederlands en Duits geeft Wiktionary alleen Eleonora als stamvorm. Honora is makkelijk te verklaren, want die naam komt van het Latijnse honor, eer. Bij Eleonora ligt het lastiger. De naam ontstond in het Zuid-Franse Occitaans als Alienòr, en een oude uitleg leest daarin 'alia Aenor', de andere Aenor, naar een moeder met die naam. Behind the Name noemt die verklaring onzeker, omdat de naam al eerder lijkt voor te komen.

Naast deze Europese Nora bestaat een Arabische naam die precies zo wordt geschreven. Dat is een andere transcriptie van Nura en hoort bij het woord nur, licht. De Meertens Voornamenbank merkt op dat de naam in Nederland ook bekend is via vrouwen die in Marokko zijn geboren. Twee gezinnen die hun dochter Nora noemen, kunnen er dus elk een heel eigen verhaal bij hebben.

In het Nederlands zeg je Noo-ra, met een lange o en de klemtoon vooraan. De familie van de naam is hier dichtbij: Noor en Noortje zijn Nederlandse vormen uit dezelfde Eleonora-hoek. Nora zelf is op dit moment een populaire meisjesnaam in Nederland. Elders in Europa klinkt ze bijna hetzelfde: Nóra in het Iers en Hongaars, Noora in het Fins, Leonora in het Italiaans.

Omdat Nora kort is en op een klinker eindigt, past een langere tweede naam er goed achter, zoals Nora Mathilde, Nora Josefien of Nora Elisabeth. Wil je de oorsprong eren, kies dan Eleonora als tweede naam. Als broertjes en zusjes passen Mila, Hanna, Otis of Jasper bij haar rustige klank. Op een geboorteposter staan haar vier letters mooi groot in beeld.